Tanrının Varlığını Kabul Edenler (Teizm):Teizm, ilahi şeylere veya Tanrı’ya inanmak demektir. Teizm, Tanrı’nın varlığını ve onun evrenin yaratıcısı ve koruyucusu olduğunu savunan anlayıştır.
Monoteizm (Tek Tanrıcılık): Yalnızca tek bir Tanrı’nın var olduğunu savunan görüştür. Mesela; Müslümanlık, Yahudilik, Hristiyanlık.
Politeizm (Çok Tanrıcılık): Birden çok Tanrı’nınvar olduğunu savunan görüştür. Mesela; Eski yunan sitelerinde olduğu gibi (Zeus, Hera, Poseidon vb.).
Deizm (Yaradancılık): Deizm anlayışı iki temele dayanır; ilki Tanrı’nın varlığı akılla bilinebilir, ikincisi evren yaratıldıktan sonra, kendi yasalarına göre işler. Yani Tanrı evrene karışmaz, evrene aşkındır. Deizm, dine akılcı bir açıdan yaklaşır. Deizm’e göre Tanrı’nın varlığını kanıtlamak için mucizelere, vahiylere ihtiyaç yoktur, bunlara karşı çıkar. Temsilcileri Locke, Rousseau ve Voltaire’dir.
Panteizm (Tüm Yaradancılık): Tanrı ile evrenibir, aynı ve özdeş kılan anlayıştır. Bu anlayışa göre, Tanrı’nın evrenden ayrı ve bağımsız bir varlığı yoktur. Aksine Tanrı doğada, nesnelerde ve her şeyde vardır. Her şey Tanrı’dır. Tanrı evrenin kendisidir. Evrende var olan her şey aslında bir bütün olarakTanrı’yı oluşturur. Temsilcileri Plotinos, Bruno’dur.
Panenteizm (Diyalektik Tanrıcılık, DiyalektikTeizm): Her şey Tanrı’dadır ve Tanrı ile evren bir değildir. Bu anlayışa “Çift kutuplu Tanrı anlayışı”denir. Tanrı’yı soyut, mutlak ve değişmez gibi yönleriyle evrenin üstünde (aşkın); somut, göreli ve değişen yönleriyle de evrenin içinde (içkin) görür. Hem zamanın içindedir hem dışındadır; hem değişendir hem de değişmeyendir. Temsilcileri White Head, Hegel, Spinoza, İbn-ül Arabî.
Monoteizm (Tek Tanrıcılık): Yalnızca tek bir Tanrı’nın var olduğunu savunan görüştür. Mesela; Müslümanlık, Yahudilik, Hristiyanlık.
Politeizm (Çok Tanrıcılık): Birden çok Tanrı’nınvar olduğunu savunan görüştür. Mesela; Eski yunan sitelerinde olduğu gibi (Zeus, Hera, Poseidon vb.).
Deizm (Yaradancılık): Deizm anlayışı iki temele dayanır; ilki Tanrı’nın varlığı akılla bilinebilir, ikincisi evren yaratıldıktan sonra, kendi yasalarına göre işler. Yani Tanrı evrene karışmaz, evrene aşkındır. Deizm, dine akılcı bir açıdan yaklaşır. Deizm’e göre Tanrı’nın varlığını kanıtlamak için mucizelere, vahiylere ihtiyaç yoktur, bunlara karşı çıkar. Temsilcileri Locke, Rousseau ve Voltaire’dir.
Panteizm (Tüm Yaradancılık): Tanrı ile evrenibir, aynı ve özdeş kılan anlayıştır. Bu anlayışa göre, Tanrı’nın evrenden ayrı ve bağımsız bir varlığı yoktur. Aksine Tanrı doğada, nesnelerde ve her şeyde vardır. Her şey Tanrı’dır. Tanrı evrenin kendisidir. Evrende var olan her şey aslında bir bütün olarakTanrı’yı oluşturur. Temsilcileri Plotinos, Bruno’dur.
Panenteizm (Diyalektik Tanrıcılık, DiyalektikTeizm): Her şey Tanrı’dadır ve Tanrı ile evren bir değildir. Bu anlayışa “Çift kutuplu Tanrı anlayışı”denir. Tanrı’yı soyut, mutlak ve değişmez gibi yönleriyle evrenin üstünde (aşkın); somut, göreli ve değişen yönleriyle de evrenin içinde (içkin) görür. Hem zamanın içindedir hem dışındadır; hem değişendir hem de değişmeyendir. Temsilcileri White Head, Hegel, Spinoza, İbn-ül Arabî.